Melis Arslan

Karatay Kalbi – pişmiş toprak rölyefİki karşıt profil, bir daire içinde birbirine yaslanır. Aradaki negatif boşluk kalp/rahim formuna açılır; içeride kıvrılmış bir beden, “içimizdeki çocuk” gibi korunur. Saç izlerinde Selçukî kıvrımlar, kulaklarda “duy bana” çağrısı… Karatay Kalbi, kalbin yüzde beliren kırığı, yüzün kalpte saklı sözünü görünür kılar.

Karatay Kızları – Tek Göz Pişmiş toprak (terracotta)/heykel

İki baş, tek bakış. Saç çizgilerindeki Selçukî kıvrımlar, iki yüzü aynı alın çizgisinde birleştirir; göz hattı iki yüzden geçerek tek bir “görüş alanı”na dönüşür. Karatay Kızları – Tek Göz, kız kardeşliğin hâlini anlatır: Acıda bir göz olmak, sevinçte bir göz olmak; birbirinin tanığı, sığınağı ve sesi olabilmek.

Bu rölyef, bakışın yönü üzerinden modern çağın en derin ikilemini anlatır:
Gözlerimiz doludur, ama görme alanımız dardır. Figürler neredeyse dua eder gibi eğilir; ancak dua nesnesi, avuçtaki ekrandır. Bu toplu eğiliş, insanın kendi merkezinden uzaklaşmasını ve dikkatin kolonileştirilmesini imler.

Kompozisyonun ortasındaki yarık, yukarıda altın bir küreyi (ışık/güneş/tecelli) çatlatır ve aşağıya doğru iner; kintsugi’yi çağrıştıran altın damar, kırığın saklanmak yerine hakikati açığa çıkaran bir hat olduğunu söyler. Kalabalığın içinden uzanan altın kol, bakışını çevirebilen tek bedenin iradesidir: Işığa doğru ilerleme, kalabalığı “yarma” cesareti. Burada Musa’nın denizi yarması ve dağın parçalanmasına dair anlatılar, günümüze içsel bir coğrafya olarak taşınır: Deniz kalabalıktır, dağ egodur; yol ise dikkatin yön değiştirmesidir.

Kültürel motiflerle zenginleştirilmiş bu çağdaş yorumda, Melis Arslan’ın “Asalar Onlusu” (Ten of Wands) adlı eseri, geleneksel Tarot destesinin onuncu kartına yepyeni bir hikâye kazandırır. Türbanlı, mor giysili bir figür, altın tonlarında on başlı, yılan benzeri bir varlığa sarılmış halde görülür. Her bir baş, benzer yüz ifadesiyle, taşınan bir yükün katmanlarını ve hikâyelerini temsil eder. Altın-bronz arka plan ve Osmanlı-Selçuklu esintili motiflerle, ağır bir sorumluluğun armağana dönüşme anı çarpıcı bir dille vurgulanır.

Tarot Serisi, kadim sembol sistemlerini çağdaş görsel anlatıyla birleştiren bir araştırma olarak okunur. Arslan, tarotun evrensel dili ile Anadolu’nun mitolojik ve estetik belleğini (Şahmeran, Selçuklu yıldızları, bitkisel bezemeler, mimarî parçalar) aynı yapıda buluşturur. Her kart, klasik arketiplerin iskeletini korurken Türk mitolojisi ve geometriyle yeniden örülür; çizgisel detaylar, dokusal alanlar ve altın vurgular aracılığıyla sezgi, kader, kadın gücü ve dönüşüm temalarını öne çıkarır.
Sanatçı, dijital ve analog teknikleri birlikte kullanır; böylece kartlar yalnızca illüstrasyon değil, ritüelin maddi eşikleriolarak konumlanır. Seri, izleyiciyi kendi anlam haritasını kurmaya çağırır: geçmiş ile bugün, sembol ile deneyim, süsleme ile anlam arasında kurulan bu görsel diyalog, tarotun kişisel ve kolektif hafızadaki yerini taze bir gözle düşünmeye davet eder.